خدا در مسير كمال است و سخط و خشم خدا هم در انحراف از جاده كمال يا بى و سير بسوى خداست كه همهء موجودات ، راه پيماى آن صراط مستقيمند و امام همهء اين حقايق را در سفارشى كه به فرزند ارجمندش امام حسن فرموده بيان داشته است . على ( ع ) كه چنين خدائى را بجاذبهء الهى و كشش دل به ميزان توان والاى خويش شناخت بدرگاهش نياز مى برد و چون ناتوانى خويش و توانمندى خداى توانا را بيش از هر كس دريافت و اين فاصلهء نامتناهى را شناخت براى نزديكى به آستان برين ( الله ) خاشعانه و دردمندانه بمناجات مى پردازد و در تاريكى هاى متراكم شب كه همهء ديده‌ها بخوابى سنگين فرو رفته‌اند چهره به درگاهش مى سايد و از سويداى دل مى خواندش و عاشقانه و عارفانه و مشتاقانه به آستانش چنين عرضه مى دارد . « بار خدايا تو از هر همدمى بدوستانت دمسازترى و آنانرا كه به تو توكل كنند از هر كس بيشتر نيازشان را برمى آورى و بدرخواستشان گواهى ، از رازهائى كه در نهانخانهء دلشان پنهانست آگاهى و دردهاى درونشان را مى دانى و از بينش و دريافتشان خبردارى رازهاشان براى تو آشكار و دلهاشان بسوى تو نگرانست ، اگر از تنهائى بهراس افتند ياد تو همدم آنهاست و اگر ناگواريها بر آنان فرود آيد به تو پناه برند و از تو كمك خواهند زيرا زمام همهء كارها بدست تو است و هر حادثه‌اى از فرمان تو برميخيزد خداوندا اگر ندانم كه چه مى خواهم و از درخواست